mikrus_logo.JPG (9281 bytes)

 

 
mikrus001t.jpg (6245 bytes)
mikr2(1)t.jpg (6603 bytes)

Późną jesienią 1956 r. zapadła decyzja o uruchomieniu produkcji mikrosamochodów, Realizacje tego zadania podzielono miedzy WSK Mielec i WSK Rzeszów. WSK Rzeszów opracowała dokumentacje silnika w ciągu 2 miesięcy, niewiele więcej potrzebowała WSK Mielec na stworzenie dokumentacji podwozia i nadwozia. Przy projektowaniu Mikrusa udział brało 30 konstruktorów oddelegowanych z obydwu zakładów. Pierwsze prototypy zaprezentowano władzom 22 lipca 1957 r. Do września 1957 r. wykonano próbną serie 17 Mikrusów przeznaczoną do testów eksploatacyjnych. W pierwszym półroczu następnego roku wyprodukowano serię informacyjną 100 egzemplarzy. Pojazdy te zastały sprzedane indywidualnym nabywcom, których zobowiązano do składania okresowych sprawozdań z jazd. Nie zależnie od przekazywanych przez prywatnych użytkowników informacji , przeprowadzano własne próby i testy w Instytucie Transportu Samochodowego w Warszawie. Pozwoliło to na usuniecie wielu mankamentów, a wprowadzone zmiany i modyfikacje w istotny sposób poprawiły walory użytkowe i niezawodność pojazdu.

 

mikr3(1)t.jpg (6650 bytes)

Wnętrze nadwozia mimo małych wymiarów zewnętrznych (długość 3010 mm, szerokość i wysokość 1300 mm) mieściło dwie osoby dorosłe i dwoje dzieci. O ile z tylu było ciasno (odległość od fotela do dachu 770 mm. a głębokość siedzenia 300 mm ) o tyle z przodu było miejsca jak w pełnowymiarowym samochodzie. Niewygodne było jedynie wsiadanie i wysiadanie z uwagi na małą szerokość drzwi , których zawiasy znajdowały się w słupku środkowym. Wyposażenie wnętrza ograniczone było do minimum. Zestaw wskaźników obejmował tylko prędkościomierz.  Ogrzewanie odbywało się poprzez dopuszczenie do kabiny powietrza chłodzącego silnik. Przewietrzanie odbywało się przez uchylenie tylnych okien. Bagażnik o objętości 200 litrów znajdował się z przodu przed nogami kierowcy i pasażera. Dostęp do bagażnika możliwy był  z wnętrza pojazdu! 

mikruscabr01t.jpg (8453 bytes)

W układzie kierowniczym zastosowano przekładnię zębatkową. Z uwagi na niewielki nacisk na koła przednie, siła potrzebna do skręcenia kół była niewielka. Między skrajnymi położeniami trzeba było wykonać 2,25 obrotu kierownicą. Średnica zawracania wynosiła 9,2 m. Hydrauliczne, bębnowe hamulce działały na wszystkie koła pojazdu.
 
mikrus-rys.jpg (13420 bytes)
mikrus-cabrio-rys.jpg (20069 bytes)
mikrus-pickup-rys.jpg (22702 bytes)
Źródło napędu stanowił 2-suwowy, 2-cylindrowy, chłodzony powietrzem silnik umieszczony poprzecznie z tyłu. Jego pojemność wynosiła zaledwie 296 ccm , moc zaś 10,7 kW (14,5 KM) przy 5100 obr./min. Z silnika napęd przenoszony byt przez trój tarczowe mokre sprzęgło do 4-biegowej, niezsynchronizowanej skrzyni biegów biegów ( o następujących przełożeniach: I bieg - 3,98 , II bieg - 2,21 III bieg - 1,32 , IV - 0,93, wsteczny - 3,34 ) i dalej na koła tylne. Przełożenie między silnikiem a skrzynią biegów wynosiło 2,4.
Mikrus, mimo skrajnie uproszczonej konstrukcji, byt pojazdem łatwym w prowadzeniu. Mały silnik nie zapewniał wprawdzie zapierających dech osiągów (czas przyspieszania od
0 - 70 km/h około 32 s, prędkość maksymalna 85-90 km/h), ale w tamtych czasach były to wartości do zaakceptowania. Stosunkowo niskie było natomiast zużycie paliwa określane na 4,4-6 dm3 /100 km. Zbiornik paliwa o objętości 27 dm3 zapewniał więc spore zasięgi. Również zachowanie samochodu w czasie pokonywania zakrętów było poprawne, kwestionowano natomiast zbyt małe koła z 10-calowymi oponami, niezbyt nadające się do eksploatacji po większości ówczesnych dróg i ulic. Skuteczność hamulców oceniana była jako zadowalająca.  Mikrus miał instalację elektryczną o napięciu 12 V. Jako ciekawostkę można wymienić zastosowanie prądnico-rozrusznika znajdującego się bezpośrednio na czopie wału korbowego.

Produkcja Mikrusa nie trwała długo, bo zaledwie 3 lata. W ciągu tego okresu wytworzono prawdopodobnie 1728 sztuk. Oficjalnie mówiło się, że o zaprzestaniu produkcji zadecydowały wysokie koszty wytwarzania: Mikrus był jednak pojazdem poszukiwanym i miał szansę stworzenia podwalin pod masową, indywidualną motoryzację. Kto wie, jak konsekwentnie powiększany i modernizowany wyglądałby za kilka lat.

W 1957 roku wraz z pierwsza partią Mikrusów powstały także 2 prototypy Mikrusa w wersji kabriolet, ale seryjnej produkcji nigdy nie rozpoczeto.

W 1960 ROKU PRODUKCJA MIKRUSÓW ZOSTAŁA WSTRZYMANA...

NASZE MIKRUSY...